Miloš Karadaglić

“Kada sam imao 16 godina, odlučio sam da uzmem sudbinu u moje ruke, a čuo sam da je Kraljevska akademija u Londonu najbolje mjesto za učenje klasične muzike. Trebalo je poslati audio zapis i ja sam odlučio da snimim svoje sviranje bez ičijeg znanja“, ispričao je Karadaglić.
Nakon toga, primljen je na Kraljevsku akademiju, i imao je nevjerovatan uspon ka vrhu, što potvrđuju brojne nagrade i priznanja.

Dok prelazi sa nezaboravnih kompozicija Tarege i Albeniza na apstraktne oblike Domenikonija, čini se da Miloš baca potpuno drugačije svijetlo na sviranje ovog instrumenta.

"Sedamdesete godine predstavljaju  zlatno doba gitare, ali situacija je bila drugačija jer je mnogo značajnija bila podrška medija, BBC-a i ostalih" kaže Miloš.

"Zbog Džulijana Brima i Džona Vilijamsa, klasična gitara se odomaćila. Ali svijet se promijenio, a samim tim i muzika koju ljudi žele da slušaju. Želim da probudim gitaru iz hibernacije, i da pokažem šta mogu i šta moj instrument može"


Miloš Karadaglić je rođen prije 28 godina, i ovaj mladi Crnogorac je od malih nogu želio da bude umjetnik.

Ali u zemlji koja nema značajnu tradiciju klasične gitare, to je predstavljalo veliki izazov.

Sve je počelo kada je Miloš otkrio staru i prašnjavu gitaru s prekinutim žicama na vrhu ormara u spavaćoj sobi svojih roditelja.

Neobjašnjivo, ovaj  instrument ga je uvjerio da on mora postati gitarista.

Budući da, kako on kaže, "to je još uvijek  bilo na neki način komunistički" i nije bilo privatnih učitelja gitare, on je upisao u osnovnu muzičku školu.

Njegov napredak je bio neviđeno brz, te je sa 9 godina prvi put nastupao, a sa 11 trijumfovao na nacionalnom takmičenju.

Bio je i talentovan pjevač, pa je jedno vrijeme bio radijska i televizijska zvijezda.

Usavršavanje na Kraljevskoj akademiji u Londonu

1996. godine je prvi put svirao van Crne Gore, i to u Parizu, gdje je i kupio prvu pristojnu gitaru, model Hoze Ramirez.

Došao sam na akademiju kao naivno dijete, ja jesam imao svoje ideje o muzici i kako sam htio da zvučim, ali mi je bio potreban neko ko će to usmjeravati.

Zatim se susreo sa gitaristom iz Glazgova, Dejvidom Raselom, koji ga je ubijedio da mora da uči na Kraljevskoj muzičkoj akademiji u Londonu.

Nakon učenja u Beogradu i izuzetnog truda da bi poboljšao tehniku, poslao je snimak akademiji u Londonu, a Majkl Levin je osjetio nešto posebno u tom snimku, pa je Miloš dobio stipendiju.

Levin je postao njegov mentor, i vodio ga kroz izuzetno uspješno školovanje na akademiji.

"Došao sam na akademiju kao naivno dijete, ja jesam imao svoje ideje o muzicii i kako sam htio da zvučim, ali mi je bio potreban neko ko će to usmjeravati.

  Majkl je bio nevjerovatan, jer me nikad nije spriječavao da se izrazim, ali mi je pomogao da se izrazim sebe bolje".

Levinov uticaj je preveden u kreativnu pomoć na Miloševom albumu, na kojem su četiri kompozicije od Albeniza i Granadosa, koje je upravo Levin transkribovao za gitaru. Miloš je posebno oduševljen Levinovim radom na kompoziciji "Oriental".

"Nekada, gitarski aranžmani dijela na klaviru zahtjevaju da se napravi previše kompromisa, ali je Majkl našao način da zadrži umjetnički kvalitet originalnog djela, a da ujedno djelo bude kao prirodno pravljeno za gitaru. Sinoć sam slušao moje izvođenje "Orientala", nakon nekog vremena, i zbilja je magičan osjećaj".

Domenikoni na posebnom mjestu

Miloševa je ideja da album tematski sadrži i muziku sa Mediterana.

Kad sam prvi put svirao te (Domenikonijeve) kompozicije, publika je plakala. Osjećam se kao da sam u transu svaki put kad izvodim ta djela

"Bio sam inspirisan predivnim snimcima Segovije na kojima svira Granadosa, Taregu i Albeniza. Postoji veliki uticaj Orijenta jer su Mavri donijeli gitaru u Španiju.

Posebno mjesto za Miloša ima savremeni kompozitor Domenikoni.

"Prvi put sam ga čuo kad sam imao 11 godina, i to u Londonu. Zaintrigiralo je moju maštu jer me vratilo u djetinjstvo, na mjesta u Crnoj Gori gdje bih sjedio satima i razmišljao o budućnosti. Te kompozicije su izuzetno tehnički zahtjevne i čine da gitara na momente i ne zvuči kao gitara.

"Kad sam prvi put svirao te kompozicije, publika je plakala. Osjećam se kao da sam u transu svaki put kad izvodim ta djela".

Ovo je samo početak za Miloša, a granica čini se nema. On razmatra više planova za širenje svog gitarskog repertoara i potencijala.

"Džulijan Brim i Džon Vilijams su radili sa savremenim kompozitorima i doveli do toga da gitara bude jednaka sa ostalim instrumentima. Volio bih da radim sa filmskim kompozitorima, jer je film izuzetno uticajan medij. Komponovanje soundtreka ili nova solistička kompozicija su divne stvari za uraditi".

"Gitari je potrebna renesansa. Ne postoji pristupačniji, niti ljepši instrument od gitare, i ja želim da je približim novoj generaciji slušalaca.

Vijesti 

David Bouwie

Moram priznati da je bilo teško napisati tekst o umjetniku koji je više od 50 godina prisutan na svjetskoj muzičkoj sceni i koji je doživio toliko stilskih preobražaja. Pri pisanju nečije biografije potrebno je izbaciti sve suvišne ili manje bitne informacije kojih je kod ovog muzičara bilo malo, stoga je i samo pisanje teksta predstavljalo pravi izazov za mene. Filozofski tekstovi, avantgardna muzika, atraktivni scenski nastupi, kontroverzan stil oblačenja i još mnogo toga čini ovog čoveka umetnikom i genijem, muzičarem koji je konstatno pomerao granice u svojoj profesiji. Spajao je nespojivo i istupao iz šablona muzičkih žanrova.

Jednom davno je izjavio da ima odvratnu potrebu da bude nešto više od čovjeka. Da bude superčovjek. Dok je to u svijetu zabave zaista i postao, u domenu svog privatnog života uspeo je da sačuva intimu i stabilnu porodicu. Iza njegovih očiju različitih boja, ipak se krije običan čovjek sa neobičnim talentom i potrebom da uvek bude drugačiji, ne kopirajući ni sebe, ni druge.

Svoj muzički ukus je počeo da gradi sa devet godina, slušajući Fets Domina (Fats Domino), Čak Berija (Chuck Berry), Litl Ričarda (Little Richard), Čarls Mingusa (Charles Mingus), Džon Koltrejna (John Coltrane)... 1959. je dobio od majke saksofon i tada je počeo da se bavi muzikom. 1962. je osnovao svoj prvi bend Konrads, a pored njega je svirao u bluz grupama poput King Biz (The King Bees), Meniš Bojs (The Manish Boys), Lour Frd (The Lower Third) i Rajot Skvod (The Riot Squad). Sredinom 60ih je u ovim bendovima nastupao pod imenom Dejvi Džouns (Davy ili Davie Jones), a ’66. , da ga ne bi mešali sa istoimenim članom grupe Monkiz (The Monkeys) menja ime u Dejvid Bouvi. Sa gore pomenutim grupama je izdao nekoliko neuspešnih singlova, a 1967. izdaje svoj prvi album pod imenom „David Bowie“. Album nije postigao uspeh i Dejvid odlazi na studije mimike.

„The Rise and Fall of Ziggy Stardust and Spiders from Mars“ naziv je Bovijevog konceptualnog albuma iz 1972. na koji kritičari gledaju kao na remek-delo. Zigi Stardast, kako je sebe Bouvi tih godina zvao, je Marsovac koji je došao na planetu Zemlju da spasi čovečanstvo od banalnosti, znajući da Zemlju čeka propast za pet godina. Zigi je pritom seksualno promiskuitetna rok zvezda i konzument droga. On propoveda o miru i ljubavi, ali ga ubijaju njegovi obožavaoci. Osoba koja je inspirisala Bouvija za Zigijev lik je bio Vins Tejlor (Taylor), rok muzičar popularan krajem 50ih godina. Album je stilski bio čist glam rok, nastao pod uticajem muzike grupa Hu (The Who), Bič Bojs (Beach Boys), Velvet Andergraund (Velvet Underground), Ti Reks (T Rex)...

Album počinje uvodnom pesmom „Five Years“ koja priča o misiji Zigi Stardasta, glavnog junaka ovog muzičkog dela. „Moonage Daydream“ opisuje nastanak Marsovca kombinovanjem religije, romanse, seksualne slobode, buntovništva i strasti. U pesmi „Starman“, Zigi putem radia šalje poruku zemaljskoj omladini. Za „Lady Stardust“ se predpostavlja da je upućena Marku Bolanu (Marc Bolan), pevaču Ti Reksa kao pioniru glam pokreta. „Star“ opisuje lepotu života rok zvezde. „Zigi Stardust“ je priča o istoimenom liku. „Suffragette City“ sadrži frazu „Wham bam thank you ma’am!” koju je Dejvid nadalje često koristio na svojim nastupima. Priča o Zigiju konačno se završava pesmom “Rock’n’Roll Suicide” koja opisuje propast muziče zvezde i njenu smrt. Album sadrži dramski splet do tada neviđen na muzičkoj sceni i zbog toga se ovo izdanje smatra avantgardnim delom. „Pauci sa Marsa“ („Spiders from Mars“) je ime Bouvijevog pratećeg benda koji su činili Mik Ronson, Trevor Bolder, Mik Vudmansi (Mick Woodmansey), Rik Vejkmen i Dejna Gilespi (Dana Gillespie). Album je propraćen turnejom na kojoj se Dejvid predstavljao kao Zigi i nosio frizuru u obliku crvenog plamena. Ovom pločom Dejvid Bouvi je postao internacionalna zvezda i počeo da sarađuje sa drugim bendovima.

Seks, droga, rokenrol i ZigiSarađivao je sa svim velikim imenima, od Lenona (John Lennon) do nekadašnjih članova benda Nirvana. Ne postoji žanr u kom se nije oprobao, od glem roka (glam rock), elektronike, popa, rokenrola do džeza, koji ga je uveo u muzičke vode. Nijedna figura pop kulture nije toliko dugo trajala, a uspevala da ostane zagonetka. Bio je i ostao trendseter u najrazličitijim oblastima sveta zabave, preuzimajući rizike i boreći se sa kritikom još od kraja 60-ih godina. Uz ime Elvisa Prislija (Elvis Presley) stoji epitet kralja roka, dok se Majkl Džekson (Michael Jackson) naziva kraljem popa. Pa, ipak, najznačajniji muzički kritičari, novinari Rolling Stones, NME i Q magazina opisuju Bouvija kao "boga i batinu", jer je u svakom trenutku bio na vrhu muzičke scene, ostavljajući fanove i kritičare gladnim za još skandaloznih izjava, još svetlucavih kostima, još transformacija. Danas, nakon 27 studijskih albuma, najveća pobeda gospodina Bouvija je to što, za razliku od većine svojih kolega, nije postao kliše, niti parodija samog sebe.

Karijeru je započeo u rodnom Londonu, davne 1966. godine. Nakon albuma David Bowie iz 1969. godine i The Man Who Sold the World, Bouvi izdaje konceptualni album o svom alter egu Zigiju Stardastu (Ziggy Stardust). Biće to jedno od najintrigantnijih i muzički najkompletnijih izdanja u istoriji pop kulture. Te 1972. godine, glem rok scena dobija svoju figuru-vodilju, u vidu mršavog mladića sa različitim bojama očiju, koji provocira svojom seksualnošću i prisustvom, ne odvajajući se od platformi sa šljokicama.

Muzička vrteška
Osamdesetih Bouvi nastavlja da niže uspehe, a pop himne China Girl i Let's Dance od superzvezde stvorili su megazvjezdu. U to vreme, glumi i u dva filma Labyrinth i Absolute Beginners, za koje je komponovao muziku. Iako je važio za umetnika sa kojim je bilo lako sarađivati, bolje se izražavao kao solista, te je sredinom 90-ih zavladao elektronskom scenom i solo izvođenjima, u kojima je imao pomoć Dejv Grola (Dave Grohl), Pet Shop Boys-a i drugih. U novom milenijumu pokazao je svoju zrelu, odraslu dimenziju u kojoj je preispitivao poglede na život, smrt, vjeru, ali i ljubav.

Godine 2004. Bouvi preživljava srčani udar, što je rezultiralo njegovom medijskom tišinom koju je prekidao kako bi učestvovao na dobrotvornim koncertima, dajući izjave samo odabranima. Tokom karijere podržao je mnoge kolege, poput Nine Inch Nails i bendaThe Pixies, za koje smatra da su najznačajnija tvorevina 80-ih. Potpuno iskreno je govorio o svojim albumima iz perspektive zrelog, odraslog čoveka. Na pitanje o tome šta misli o obradama njegovih pesama od strane mladih izvodača, ističe da su neki od njih uspeli da ih pretoče u daleko kvalitetnije numere od originala.

Bludni sin
Orgije, sintetičke droge, večita nagađanja o tome da li je biseksualac ili homoseksualac, obilježili su Bouvijev uspeh koliko i akordi njegovih najpoznatijih numera. Pisalo se o njegovoj strasnoj vezi sa Igi Popom (Iggy Pop) i zajedničkim danima u Berlinu koje su provodili stvarajući muziku i vodeći ljubav. Nagađalo se da su im društvo često pravili: Mik Džeger (Mick Jagger), Brajan Ino (Brian Eno), Lu Rid (Lou Reed), Marijen Fejtful (Marianne Faithfull) i Anite Palenberg (Anita Pallenberg). Bovijeva kontroverznost nije se završavala na sceni ili u izboru partnera. Neke od njegovih legendarnih i podjednako omraženih izjava bila je ona da je Hitler bio prva pop zvezda, i one u kojima je ismevao šizofreniju, od koje je bolovao njegov stariji brat. Intrigantnost Bouvijeve ličnosti bila je toliko jaka, da je poslužila kao inspiracija za film Velvet Goldmine iz 1998. godine.

Upravo zbog toga je i njegov prvi brak sa Endži Bouvi (Angie Bowie) bio na meti tabloida. Uveliko se pisalo o Bouvijevim aferama sa muškarcima, ali i drugim ženama. Iako je zvanično brak trajao gotovo 10 godina, Bouvi i Endži su živeli zasebne živote, a spajao ih je sin, Dankan Džouns (Duncan Jones), rođen1971. godine, koji je danas poznati režiser. Kada je 1992. godine Bouvi sreo somalijsku lepoticu Iman, započeo je novi život. Ovaj super-par retko se pojavljuje u javnosti, uživajući u nekoj vrsti intime koju im pruža Menhetn. Iako je napisao pesmu I'm Affraid of Americans, danas sebe naziva Njujorčaninom, a za svoj 66. rođendan publici je poklonio najavu, a zatim i album The Next Day, koji je sniman u tajnosti. Počelo je još jedno poglavlje Bouvimanije. Jedino pravilo koje možemo primeniti na Bouvijevu karijeru jeste da je predviđanje njegovog sledećeg poteza uzaludan posao. Čak i kada to prihvatite, uspeće da vas šokira.

Ennio Morricone ~ Oskar za životno djelo

Kad je Ennio Morricone napisao muziku za legendarni vestern Dobar, loš, zao, osmislio je zvuk kakav dotad nije imao niti jedan vestern. U to doba, dok još nije bilo video-playera, filmska je muzika prizivala sjećanja na odgledane scene. A Morriconeov jezivi zvižduk i puščana paljba što su pratili lik Clinta Eastwooda upisali su se kao jedan od glazbenih simbola cijele dekade.

S tim u skladu, Akademija je dodijelila počasnog Oscara  Morriconeu. Uručio mu ga je upravo Clint Eastwood, prisjetivši se trenutka kad je prvi put začuo njegovu glazbu u ''Za šaku dolara''. ''Koji glumac ne bi želio ujahati u grad u pratnji takve muzike?'', tada je pomislio.

Talijanski je kompozitor izrazio zahvalu na materinjem jeziku svim rediteljima koji su imali vjere u njega, a Eastwood je prevodio njegove riječi.
Morricone je, između ostalog, u svom govoru izrazio oduševljene činejnicom da njegova skladba "The Ecstasy of Gold" otvara koncerete slavne Metallice. Ta se verzija melodije našla i na novom nosaču zvuka "We All Love Ennio Morricone" gdje su se izredali vrhunski glazbenici kao što su Celine Dion, Bruce Springsteen, Quincy Jones, Andrea Bocelli i drugi, kako bi svojim izvedbama odali počast veličini ovog filmskog skladatelja.

Enio Morikone (it. Ennio Morricone; rođen 10. novembra 1928. u Rimu, u Italiji) je proslavljeni italijanski kompozitor i dirigent. Njegov rani opus obuhvata simfonijsku i kamernu muziku, a ugled je gradio prvenstveno pišući muziku za film, ali i za pozorište i televiziju. Komponovao je i uredio partiture za više od 500 filmskih i televizijskih produkcija. Morikone se smatra jednim od najuticajnijih filmskih kompozitora sa kraja 1950-ih. Dobro je poznat po svojoj dugoročnoj saradnji sa međunarodno priznatim rediteljima kao što su Serđo Leone, Brajan de Palma, Bari Levinson (Barry Levinson) i Đuzepe Tornatore.

Napisao je svojstvene filmske partiture za Leonove špageti-vesterne (Spaghetti Westerns): Za šaku dolara (Fistful of Dollars, 1964); Za dolar više (For a Few Dollars More, 1965); Dobar, loš, zao (The Good, the Bad and the Ugly, 1966) i Bilo jednom na Divljem zapadu (Once Upon a Time in the West, 1968). 1980-ih Morikone komponuje partiture za: horor-film Džona Karpentera (John Carpenter), Stvor (The Thing, 1982); Leoneov Bilo jednom u Americi (Once Upon a Time in America,1984); Misiju (The Mission, 1986) Rolanda Žofea (Roland Joffé); De Palmine Nedodirljive (The Untouchables, 1987) i Kino "Paradiso" (Cinema Paradiso, 1988) Đuzepea Tornatorea.

Njegove novije kompozicije uključuju partiture za: Potpuni zaokret (U Turn, 1997) Olivera Stouna (Oliver Stone); Tornatoreove Legende o 1900 (The Legends of 1900, 1998) i Malena (Malèna, 2000), Misija na Marsu (Mission to Mars, 2000) Brajana de Palme; Fateless (2005) i Barija: kapija vetrova (Baarìa – La porta del vento, 2009). Enio Morikone je dobio dva Gremija (Grammy Award), dva Zlatna globusa (Golden Globe Award) i pet nagrada Entoni Eskuit za filmsku muziku od BAFTA-e u periodu od 1979-1992. Bio je nominovan za pet Oskara za najbolju muziku, originalnu muziku u periodu od 1979-2001. Morikone je dobio Počasnog Oskara u 2007 "za svoje veličanstvene i višestrane doprinose umetnosti filmske muzike". On je bio drugi kompozitor koji je dobio ovu nagradu poslije njenog uvođenja 1928 Morikone se rodio u Rimu kao sin Libere (Libera) i Marija (Mario) Morikonea, džez-trubača. Obrazovao se na Nacionalnoj akademiji Svete Sesilije (Accademia Nazionale di Santa Cecilia) za trubu, kompoziciju, horsku muziku, i horsko dirigovanje pod Gofredom Petrasijem (Goffredo Petrassi), koji je jako uticao na njega i kome je Morikone posvetio koncertne komade.
Morikone nije bio samo muzički napredan. Napisao je svoje prve kompozicije kad je imao 6 godina, ali je smišljeno ohrabrivan da razvija ovaj prirodni talenat i obučavan je da bude spreman da preuzme uloge oca, kako u kući, tako i na poslu.
Primoran od strane svog oca da uzme trubu, on je prvo otišao u Santa Sesiliju da uzima časove na instrumentu kad je imao 9 godina. Morikone je zvanično ušao u konzervatorijum 1940. sa 12 godina, upisavši četvorogodišnji program za harmoniju. Prema različitim izveštajima, on ga je završio ili za dve godine ili za šest meseci (približan datum). To su bile teške godine Drugog svetskog rata u žestoko bombardovanom "otvorenom gradu"; kompozitor je primetio da je ono što je najviše upamtio tih godina bila glad. Mnoge godine su provedeve u učenju, dajući mu izuzetan nivo tehničke sposobnosti da izloži svoju muziku. Njegova iskustva iz rata uticala su na mnoge njegove partiture za filmove u tom periodu.

Rihard Vagner

Rihard Vagner je bio jedan od najznačajnijih kompozitora poznog romantizma, i kao takav, i danas uživa svjetsku slavu genijalnog stvaraoca monumentalnih muzičkih drama.

Jedinstvena djela poput „Loengrin“, „Rajnsko zlato“, „Valkire“ ili „Sumrak bogova“ utemeljuju čitav jedan pravac u scenskoj umjetnosti.

200. rođendan Riharda Vagnera.  2013. godina predstavlja dvjestotu godišnjicu rođenja Riharda Vagnera.

Rihard Vagner biografija

Rihard Vagner je rođen 22. maja 1813. u Lajpcigu kao deveto dijete Fridriha i Johane Rozine Vagner i kršten je u crkvi Svetog Tomasa. Najveći dio svog djetinjstva i mladosti proveo je u Lajpcigu i Drezdenu. Zbog rane smrti oca i ponovne udaje svoje majke više puta se selio i s vremena na vrijeme su o njemu vodili računa rođaci.

Još kao učenik, Vagner je razvio veliko interesovanje za pesništvo i komponovanje. Prve časove teorije muzike održao mu je Kristijan Gotlib Miler, muzičar čuvenog lajpciškog Gevandhaus orkestra. 1831. Vagner upisuje Muzičku akademiju Univerziteta u Lajpcigu i pohađa nastavu komponovanja Kristijana Teodora Vajnlinga, ho rovođe crkve Svetog Tomasa. Betovenova opera „Fidelio“ inspirisala ga je da komponuje svoju prvu simfoniju.

Mladi muzičar je imao tek 17 godina kada je u pozorištu u Lajpcigu prvi put izvedeno njegovo delo sa uvertirom u B-duru. Tu je i sazrela njegova odluka da se bavi muzikom.

Između 1833. i 1839. radio je Vagner u Operama u Vircburgu, Magdeburgu, Keningsbergu i Rigi kao kapelan, dirigent i na drugim pozicijama. Kao i mnogim njegovim savremenicima primanja su mu jedva omogućavala da preživi, pa je stoga uzimao kredite kod imućnih građana.

Veoma zadužen, Vagner je 1839. pobegao u Pariz, ali je uspjeh koji je tamo očekivao izostao. Pod svijetla reflektora uspio je da dođe izvođenjem „Rijencija“ 1842. godine u Dvorskom pozorištu u Drezdenu. Postao je poznat kao operski kompozitor i preselio se u Drezden gde je dobio poziciju drugog kapelana. Nakon toga nastala su izuzetno poznata dela „Tanhojzer“ i „Loengrin“.

Kao ostrašćeni demokrata podržavao je građansku revoluciju, što ga je koštalo službe.

Uz pomoć Franca Lista pobegao je u egzil u Cirih, gde je nakon početnih poteškoća uspeo da ponovo ostvari uspeh. U Cirihu je, između ostalog, nastao jedan od njegovih najznačajnijih teorijskih spisa „Umetničko delo budućnosti“.

Pošto je primio vijest o amnestiji, vratio se u Zahsen da bi dirigovao uvertire za „Majstore pevače iz Nirnberga“. Uspjeh je u početku stizao sporo i postepeno. Dolaskom Angela Nojmana na mesto rukovodioca Gradskog pozorišta u Lajpcigu 1870. počinje zlatno doba Vagnerovih opera u Zahsenu.

Nakon što je poravnao Vagnerove dugove, mladi bavarski kralj Ludvig II dovodi umetnika 1864. u Minhen. Ovdje počinje doba njegovog neometanog stvaranja bez finansijskih poteškoća. Vagner se 1870. ženi po drugi put 24 godine mlađom Kozimom fon Bilov i zajedno se sele u Bajrot. Njihovo troje dece odraslo je u vili Vanfrid koju je Vagner sagradio 1874. Godine 1872. usledilo je polaganje kamena temeljca za izgradnju Vagnerove operske dvorane, čije je podizanje finansirao Ludvig II. Opera u Bajrotu svečano je otvorena 1876. uz premijerno izvođenje „Prstena Nibelunga“.

Rihard Vagner je umro 13. februara 1883. u Veneciji.

Cosima von Bulow (1837 – 1930) bila je vanbračna ćerka Franca Lista i grofice Marije d’Agoult. Bila je udata za dirigenta Hansa von Bulowa sa kojim je imala dvoje dece i koji je dirigovao dela Riharda Wagnera.

Ona se zaljubljuje u Wagnera, dobija sa njim čak troje vanbračne dece, pre nego što je napustila svog muža  i udala se za njega. Prvo su Vagner i Kozioma dobili ćerku, koju su nazvali Izolda, a zatim Evu i Zigfrida.

Živeli su u vili pored pored Lucerna. Priča se da je Vagner imao i u braku sa njom ljubavnice, ali je ostao sa njom do kraja života.

Kozima je u mnogome pomogla da se ustanovi festival u Bajrotu i nakon Vagnerove smrti bila zaduzena za njegovo funkcionisanje.