Mike Oldfield

Pravim imenom Michael Gordon Oldfield (r. 15.5.1953., Reading, Berkshire, Engleska), Mike Oldfield britanski je multiinstrumentalist, kompozitor, tekstopisac i producent.
Oldfildova karijera počela je veoma rano, kada je kao dečak svirao gitaru u lokalnim folk klubovima. Tada je već imao dva petnaestominutna instrumentalna komada u kojima je „prošao kroz sve muzičke pravce“, koji su bili preteča njegovih prepoznatljivih kompozicija iz 1970ih. U ranim tinejdžerskim godinama priključuje se bit grupi koja je svirala muziku nalik onoj grupe The Shadows. Oldfild je oduvek naglašavao da je Henk Marvin na njega imao najveći uticaj. Godine 1967. sa sestrom Sali osniva folk duo The Sallyangie. Sledeće godine izdaju album Children of the Sun, ali se ujesen iste godine bend raspao zbog kreativnih nesuglasica. Nakon toga, sa bratom Terijem osniva bend Barefoot koji ga vraća rok muzici.
Godine 1970. se priključuje bendu bivšeg pevača grupe Soft Machine Kevinu Ersu u kojem svira bas. U bendu je bio i klavijaturista i kompozitor Dejvid Bedford koji je ohrabrivao Oldfilda u pravljenju rane verzije albuma Tubular Bells. Bedford je kasnije ugovorio i organizovao orkestarsku verziju tog albuma. Oldfild je sa Ersom snimio dva albuma — Whatevershebringswesing i Shooting At The Moon. Oba albuma sadržala su rane verzije onoga što će postati njegov muzički zaštitni znak.
Nakon što je snimio demo verziju albuma Tubular Bells, Oldfild je pokušao da nekoga iz muzičke industrije ubedi da prihvati projekat, ali mu je svuda rečeno kako projekat nije komercijalan. Ipak, 1972. upoznaje mladog Ričarda Bransona koji je osnivao sopstvenu izdavačku kuću, Virgin Records, i nakon što je toncima Tomu Njumanu i Sajmonu Hejvortu pustio demo, počeo je da snima verziju albuma iz 1973.om svoje više od četiri desetljeća duge karijere prolazeći kroz razne glazbene faze - od progresivnog rocka, folka i world glazbe preko mainstream pop-rocka pa sve do elektronike, new agea i klasike, postao je jedna od najistaknutijih te najuspješnijih ličnosti moderne britanske glazbene scene svih vremena.
Svojom kompleksnom osobnošću, iznimnim talentom te neiscrpnom energijom i upornošću do sada je između ostaloga sveukupno uspio objaviti 24 studijska i nekoliko kompilacijskih albuma od kojih je prvi - "Tubular Bells" iz 1973. godine ostvario status klasika.

Prodao je nekoliko desetaka milijuna albuma diljem svijeta.

(Osim Hornchurch Grammar School tijekom svoje mladosti također je pohađao Highlands Junior School u Tilehurstu, zatim St Edward's Preparatory School te Presentation College u Readingu.)

      Nije tako jednostavno klasifikovati Mike Oldfield-a u bilo koju posebnu muzičku kategoriju; malo je previše ''rokerski'' nastrojen da bi se svrstao u čistu elektronsku muziku, a u isto vreme i previše '' ambijentalan'' za jednog rokera. Ipak, većina obožavalaca elektronske muzike smatra Oldfield-a za jednog od svojih gurua – naročito dok su slušali elektronsku muziku u svojim najranijim danima.

  Ono sto je najznačajnije kada je Oldfield u pitanju jeste njegov eklektički pristup: nema nijednog određenog muzičkog pravca kojem je pokušao da se prikloni, a sa druge strane, oduvek je imao potrebu da stvara dovoljno komercijalnu muziku. Ovo nikako ne znači da njegovi albumi nisu ni na koji način posebni, naprotiv. Mike-ovi muzički zapisi uvek su bili obojeni poznatim zvukom njegove gitare i naravno, cevastim zvonima. Upravo je ''Cevasta zvona'' naslov Oldfield-ovog prvenca iz 1973. Kao i drugi autori, i on je tokom svoje karijere prolazio kroz razne faze. Sa današnje tačke gledišta, možemo jasno da sagledamo dve faze. Prva je čisto instrumentalna, sa minimalnim uticajem roka i jasno izraženim doživljajem mirnog i sentimentalnog muzičkog prostora. Druga faza je prožeta kraćim formama i radio hitovima, koji su mu i doneli najveću popularnost. Naslovi kao što su “Moonlight Shadow”, “Shadow On The Wall” ili “To France” doveli su Mike Oldfield-a do muzičkih visina. Sa druge strane, albumi “Ommadawn”, “Incantations”, eksperimentalni “Amarok”, kasnije “The Songs Of The Distant Earth” i čuveni “Tubular Bells 1-2-3” prikazuju Mike-ov osobeni muzički svet. To je svet harmonije, opuštajuće i povremeno dramatične atmosfere, prožete jakim uticajem optimističkih pogleda na život. U poređenju sa drugim autorima elektronske muzike, Oldfield možda ima i najveći broj hitova i kompilacija tipa “Best Of” i oni pokrivaju celokupno njegovo stvaralaštvo, prikazujući na koliko različitih nivoa on može da radi. To su jazz, ethno, rock... Za Hi-Fi zaljubljenike, Mike-ovi albumi su vremenom postali primer najbolje moguće muzičke produkcije današnjice. Kada su u pitanju njegovi nastupi uživo, pomenimo događaje poput Knebworth Festival-a osamdesetih godina, zatim promocije njegovih ''Cevastih zvona'', pa sve do novog Millenium Concert-a u Berlinu, koji je svakako bio fenomenalan muzički događaj.

TANGO JALOUSIE

Zanimljivo je da je najpoznatiji tango (igra koja je nastala u Argentini) napisao zapravo danski kompozitor Jakob Gade, u Kopenhagenu. Reč je o kompoziciji„Tango ljubomore“ („Tango Jalousie“) ili samo „Ljubomora“ („Jalousie“ ), koji je Gade napisao za jedan nemi film. Kažu da ga je za ovu muziku inspirisao članak u novinama u kome je objavljeno da je muž, u napadu ljubomore, ubio svoju ženu.
Ovo delo premijerno je izvedeno 14. septembra 1925. godine i u neverovano kratkom roku osvojilo je svet.  Ubraja se među pet najpopularnijih kompozicija ikada napisanih i smatra se da je u `70-ima bar jednom na svaki minut ova kompozicija bila emitovana na nekoj od radio stanica negde u svetu .
Iako je ovaj tango originalno komponovan kao instrumental, kasnije je u svakoj zemlji urađena i verzija sa tekstom. Korišćen je u više od 100 filmova i TV serija.

Uživajte! 

BOLERO

Zanimljivo je kako je ovo delo uopšte nastalo.
Poznata balerina Ida Rubinštajn zamolila je Ravela da napravi orkestarsku verziju Albenizove klavirske svite „Iberija“ kao muzičku podlogu za jedan njen balet. Ravel je pristao, ali je posle nekog vremena saznao da je svitu već orkestrirao španski dirigent Enrike Arbos i da je zakonom o autorskim pravima zabranjena još jedna orkestracija istog dela. Međutim, kada je Arbos čuo da i Ravel želi da napravi orkestraciju „Iberije“, izjavio je da će se rado odreći svojih prava u Ravelovu korist.

To se ipak nije desilo, jer se Ravel predomislio i odlučio da će napraviti orkestarsku verziju nekog svog dela, da bi se posle nekog vremena opet predomislio i odlučio da napravi potpuno novo delo. Rešio je da napravi eksperiment tako što će jednu kratku temu ponavljati neprestano, bez ikakvog daljeg razvoja, ali će zato postepeno povećavati broj instrumenata u orkestru i jačinu zvuka.
Balet se u početku zvao „Fandango“ (vrsta igre), ali ga je Ravel ubrzo preimenovao u „Bolero“. Premijerno je izveden 22. novembra 1928. godine u Operi u Parizu i doživeo je neverovatan uspeh.  Vrlo brzo, ovo je postalo jedno od Ravelovih najpopularnijih dela, što je kompozitora iznenadilo.
Iako je pisan kao muzika za balet, ovaj komad se mnogo češće izvodi kao orkestarska kompozicija.  Popularizaciji komada je doprineo i poznati dirigent Arturo Toskanini, koji je, u saradnji sa Njujorškom Filharmonijom,  premijerno izveo delo u Americi 1929. godine. Već sledeće godine Toskanini je sa Njujorškom filharmonijom nastupao i u Parizu, gde su ponovo izveli „Bolero“, ali je ovoga puta Toskanini napravio male izmene. Naime, izveo je delo u bržem tempu od onog koji je bio predviđen, a napravio je i ubrzanje (accelerando) na kraju. Publika je bila oduševljena ovakvim izvođenjem, ali se Ravelu to nije dopalo. Postoji čak i priča da su se njih dvojica verbalno sukobili iza pozornice. Navodno, Ravel je prebacio Toskaniniju što je previše ubrzao tempo, na šta mu je Toskanini odgovorio da je to bio jedini način da napravi delo efektnim. Ravel mu je tada rekao da, ukoliko mu se delo ne sviđa, onda ne treba ni da ga izvodi…
Srećom, posle desetak dana, Ravel i Toskanini su izgladili nesporazum, a Ravel je čak pozvao Toskaninija da diriguje jednim njegovim klavirskim koncertom. Zanimljivo je i to da je zahvaljujući ovom incidentu „Bolero“ postao još popularniji.

Igor Stravinski i Koko Šanel – žar ptica ljubavi muzike i mode

Igor Fjodorovič Stravinski (Oranienbaum, 17. jun 1882 — Njujork, 6. april 1971), je bio ruski kompozitor, kojeg danas mnogi, i na zapadu i u njegovoj rodnoj domovini, smatraju jednim od najuticajnijih kompozitora XX veka. Od 1910. godine živio je u Švajcarskoj i Francuskoj, a od 1937. godine u SAD. Američki državljanin je postao 1945.

Bio je otelotvorenje kosmopolitskog Rusa kojeg je Tajm naveo kao jednog od najuticajnijih ljudi XX veka. Pored priznanja koja je dobio za svoje kompozicije, stekao je slavu i kao dirigent i kao pijanista, najčešće na premijerama vlastitih dela. Godine 1939. i 1940. predavao je muzičku estetiku na Harvard univerzitetu u Bostonu (predavanja objavljena pod naslovom Muzička poetika 1942).

Odlikuje se velikom raznovrsnošću muzičkog izraza i stilske orjentacije. U prvoj fazi je spajao ruske folklorne elemente sa impresionizmom, zatim je bio ekspresionista sa čestim oslanjanjem na džez, a kasnije je primenio neoklasični stil. U poslednjoj fazi je koristio principe dodekafonije. Imao je veliki uticaj na svoje mlađe savremenike u mnogim zemljama.

Međunarodnu slavu prvo je stekao sa svoja tri baleta, koja je naručio Sergej Dijagilev, a čiji ih je Bale ruse i premijerno izveo. Ta tri baleta su Žar-ptica (1910), Petruška (1911) i Posvećenje proleća (1913). Posvećenje proleća, čija je premijera izazvala pobunu publike i javnosti, preobrazila je način na koji su kasniji kompozitori gledali na ritmičku strukturu.

Koko Šanel (1883-1971) bila je poznati francuski dizajner i osnivač modne kompanije i svetski poznate marke Šanel.

Sa Igorom Stravinskim upoznao ju je veliki baletski umetnik Sergej Djagiljev. Nakon revolucije u Rusiji, Stravinski se sa porodicom doselio u Pariz gde je sa svojom porodicom odseo u vili Koko Sanel. Tu se romansa i odigrala. Stravinski je bio ozenjen, pa je aferu krio od javnosti.

Kazu da je ova veza na njih duboko uticala i da se to naročito odrazilo u njihovom stvaralaštvu.

Aleksandra Popović

Jean-Michael Jarre

Punim imenom Jean-Michel Andre Jarre (rođen 24. kolovoza 1948, Lyon, Francuska) francuski jekompozitor i producent. 

Sin je slavnog kompozitora filmske glazbe, Mauricea Jarrea (komponirao glazbu za film "Doktor Živago"), i France Pejot. Poznat je kao jedan od pionira te inovatora u elektronskoj glazbi, sint-popa i

New Age-a.
Do sada je prodao više od 80 milijuna albuma širom svijeta što ga trenutno čini 64.-im najprodavanijim izvođačem u svijetu svih vremena. Smatran čudom od djeteta, počeo je svirati klavir i gitaru u Pariškom Konzervatoriju u dobi od 5 godina da bi ga kasnije napustio te se nakratko pridružio Grupi Za Glazbena Istraživanja Pierrea Schaeffera u sklopu koje 1967. radi svoj prvi profesionalni uradak, glazbu za film "Des Garcons Et Des Filles".. Od momenta objavljivanja njegovog prvenca, albuma “Oxygene” iz 1976., Jarre-ovo ime je svakako najpoznatije u ovoj vrsti muzike, ne samo zbog spektakularnih koncerata i multimedijalnih predstava, već i zbog posebnog koncepta i pristupa stvaranju muzike. Album “Oxygene”, kao i naredni “Equinoxe” i “Magnetic Fields”, predstavljaju prvu fazu u radu Jean-Michel Jarre-a. Ovi snimci, napravljeni uz pomoć analognih sintisajzera i sekvencera, bili su kao kreacija iz drugog svijeta, paralelnog onom iz naše svakodnevnice. Nakon velike turneje po Kini iz 1981., slijedi druga muzička revolucija, nazvana “Zoolook”, koja se po konceptu i produkciji razlikuje od onog što je do tada radio, ali je i dalje bilo vrlo progresivno u to vreme: korišćenje semplovanih vokala i digitalnih sintisajzera postaće ubrzo nakon toga standard u elektronskoj i pop muzici. Albumi “Rendez-Vous” i “Revolutions” donijeli su Jarre-u još širu popularnost, i to se ne ogleda samo u nekolicini svetskih radio i TV hitova, već i u milionima posjetilaca njegovih koncerata u Hjustonu i Lionu 1986. i Londonu 1988. godine. Sledi album “Waiting For Cousteau”, koji je urađen tipično u Jarre-ovom maniru; naslovna numera je potpuno atmosferično, meditativno delo, koje se još uvek smatra za nezvaničnu himnu među njegovim fanovima. “Chronologie” iz 1993. donio je i prvu evropsku turneju, dok je sledeći album, “Oxygene 7-13”, bio istinski povratak Jarre-ovim prirodnim korenima, jer je ponovo koristio analogne sintisajzere i ritam mašine. Napravljena je serija izvandrednih koncerata po Evropi, od kojih je najčuveniji onaj u Moskvi, prilikom proslave 850-to godišnjice postojanja ovog grada. Nakon toga, počinje najnovija faza u Jarre-vom radu, u kome on kombinuje vokale, savremene ritmove, klupsku i lounge atmosferu, istovremeno se dotičući raznih muzičkih stilova, kao što su džez ili tehno. “Metamorphoses”, “Sessions 2000” i “Geometry Of Love” su napravljeni tako da donose različita raspoloženja, ali ipak svi oni zadržavaju neki Jarre-ov muzički pečat. Njegov najnoviji “Best Of” pod nazivom “Aero” sadrži stare hitove sa tri nove numere, u osnovi urađene u Jarre-ovom specifičnom muzičkom maniru. Mnogi DJ-evi i muzički producenti ponovo su aranžirali Jarre-ovu muziku, priznajući njegov nemerljiv uticaj na današnju muzičku scenu.

FADO

Lisabon, prestonica Portugala, grad izgrađen na sedam brda, jedna je od vrlo privlačnih destinacija kulturološki bogate Evrope. O ovom gradu mnogi su pisali različite pesme, priče, romane... Ali svi su saglasni u jednom − najkarakterističnija i najvrednija koja se može poneti iz Lisabona je fado.

Fado se smatra portugalskom nacionalnom muzikom. Godina koja se obično uzima kao početak fado muzike je 1820, iako ima tragova koji govore da se fado izvodio i ranije. Karakteristika ove muzike je setna i tužna nota, a tekstovi su obično o moru i siromaštvu. Fado je obično izvodio pevač u pratnji gitariste i svirača portugalske gitare. Danas fado izvodi pevač u pratnji gudačkog kvarteta, a sve češće i celog orkestra.

Ako bismo želeli da sa portugalskog prevedemo reč fado, najprikladnija zamena bi bila sudbina ili, još bolje, usud. I baš kao što se mi volimo „hvaliti“ kako jedini imamo reč inat – neprevodivu na druge jezike jer u isto vreme predstavlja specifičnu emociju i karatkternu osobinu, tako su i stanovnici Portugala ponosni na svoju reč saudad. Saudad je trenutak u kome čovek oseća tugu, nostalgiju, jaku težnju za „nečim što se nema i čega ne može biti“, kako je objasnila Cesaria Evora. Pa opet, u ovom melanholičnom stanju, čovek oseća i neku vrstu radosti i optimizma, čudnu vrstu sreće zbog tuge u sebi. Fado je muzički izraz ovog kompleksnog osećanja, koje vešti pevač fado muzike svojim setnim i dubokim glasom prenosi na publiku, čak i onda kada publika ne razume nijednu reč pesme.

Dve glavne vrste fada su lisabonski i coimbranski fado. Poznavaoci kažu da je lisabonski fado popularniji, dok je coimbranski prefinjeniji. U Lisabonu se dobar fado pohvaljuje aplauzom, dok se u Coimbru to čini vrstom nakašljavanja.

Prva proslavljenja pevačica fado muzike bila je Maria Severa krajem 19. veka. Najpopularnija pevačica fada bila jeAmalia Rodrigez (Amalia da Piedad Rodrigues). Sredinom 20. veka upoznala je svet sa fado muzikom, popularizovala je i time postala Rainha do Fado – Kraljica fada. Svojim nastupima širom sveta postala je međunarodna zvezda. Njen dubok i setni glas očarao je publiku od Amerike  preko Evrope pa sve do dalekog Japana. Zanimljivo je da je ova pevačica bila izuzetno popularna u SSSR-u i Rumuniji i imala brojne nastupe u inače kulturno zatvorenoj zoni socijalizma. Umrla je u 76. godini, a na dan njene smrti vlasti Portugala su proglasile dan žalosti.

Trenutno je najpopularnija pevačica fada Mariza Fado (Marisa dos Peis Nunes) sa preko milion prodatih ploča širom sveta. Mariza je već nekoliko puta nastupila pred srpskom publikom. Njen poslednji nastup u našoj zemlji odigrao se u punom Sava Centru, u Beogradu, 2010. godine.

Osim Marize, mnoge pevačice i pevači su svojim pesmama naveli ceo svet da se zaljubi u fado muziku... Neki od njih su svakako: Kristina Branko, Ana Moura, Karminjo, Maria Ana Bobone, Rikardo Ribeiro, Migel Kapućo i još mnogo drugih.

O popularnosti fado muzike svedoči činjenica da mnogi mladi Portugalci žele da se bave fado muzikom. Fado muzika je neodvojivi deo svakodnevice stanovnika Portugalije. Ova neobična i duboka muzika uspela je da nađe svoj put do najudaljenijih predela planete i pobedi jezičke i kulturne barijere. Jedan je od najtežih oblika portugalske muzičke ekspresije a kada se dobro izvodi plijeni ljubav i pažnju...

RONI BENISE

 Benise dolazi iz male farme 30 km zapadno od Grand Island, Nebraska .  Samouki gitarist počeo je svirati u dobi od jedanaest u lokalnim bendovima kao tinejdžer.  Njegovi roditelji su mislili da će se pridružiti u  obiteljski posao, ali on je htio nastaviti rock karijeru. Osjećao se  ograničen svojoj kući u udaljenom mjestu, pa se preselio u južnu Kaliforniju u 1999. Čistio bazene, i svirao gitaru u rock bendovima noću.  Slijedio je svoj san želeći da postane zvijezda.U intervjuu Varela Chuy u San Francisco Chronicle , Benise broji Jimmy Page , Jimi Hendrix , te "Sve velikane" koji su imali uticaj na njega.

Benise je naletio na  španjolsku gitaru slušajući radio, i nešto je kliknulo. "Mislim da postoje trenuci u svačijem životu kada se sve mijenja", rekao je.Dobio je najlon string gitaru i počeo ponovno učenje instrumenta. Benise je dao u  mirovinu svoju električnu gitaru pa se usredotočio isključivo na njegovom novom instrumentu. On španjolsku gitaru u kombinaciji naziva "rockmenco", Uspio je da spoji latinske ritmove sa cirkuskom atmosferom.Spaja svijet glazbe( flamenko, salsu, tango, sambu sa naglašenim afričkim plemenskim ritmovima) sa rokom stvarajući jedan vrhunski zvuk.. Dakle Benise formirana uličnu skupinu. Svirali su oko 225 puta godišnje, nigdje nije bilo turista, izvedbom izvorne pjesme i prodaja CD-a.  Uskoro, on i njegov bend su  primjećeni od strane klubova.Opisuje svoj ​​stil kao “Nouveau Spanish Flamenco Guitarist”

Do danas, Benise je producirao osam CD-ova (od sedam studio, jedan live) i dva DVD-a. On posjeduje nezavisnu izdavačku kuću, Rosanegra Music.

Noći of Fire! 

Benise je početni uspjeh doveo do Nights of Fire!, proizvodnje, koji je emitiran na PBS širom zemlje.   . Uz cirkuske izvođače, samba plesačice i afričke bubnjare nastupaju

"Ponude su  zatim dolazile iz izdavačkih kuća, ali Benise ih odbio, čekao je pravu priliku.. On je konačno pronašao upravljanje koje  mu se svidjelo u Doc McGhee , koji je otkrio Bon Jovi , Kiss , Motley Crue , i drugi.

Promatrajući kako PBS uvela masovnu publiku na Yanni , Sarah Brightman , i Riverdance , on je odlučio da se spaja s mrežom što je bilo logično.. Stvorio je ekvivalent pozornice mjuzikla, s instrumentalnim djelima  za gitaru koje omogućavaju  ritmove i melodije za stvaranje fantastične priče. " 

Mješavina materijala u noći od vatre  uključuje brazilsku sambu, kubansku salsu, španjolski flamenco, argentinski tango, čak i afričke plemenske napjeve i bubnjeve. Proizvodnja je  dobila Emmy za svoje kostime. Benise kaže: "Ja cijenim glazbu iz cijelog svijeta, a  vjerujem da mi je osjećaj  dopustio da ih prigrlim  sve, da ih uključim u pjesme koje pišem, glazbu koju pjevamo. Kad me ljudi pitaju što je to, ja im kažem da je to kombinacija bluesa, jazza, salse, rock i više, ali u hipper stilu ".  neki opisuju Roni Benise je Noći of Fire-  kao križ između Latinske Riverdance i Cirque du Soleil. 40-osoba učestvuje u  sviranju egzotičnih bubnjeva, ciganske violine, flamenco plesačice, cirkuske izvođače, brazilski plesači sambe i udaraljkaše, afričkih plemenskih bubnjara, rogove i rasvjeta tehničara.

ĐAVOLJI VIOLINISTA

Italijanski kompozitor i violinista, Nikolo Paganini (Nicollò Paganini), smatra se jednim od najvećih virtuoza na violini. Njegov otac bio je lučki radnik, ali i veliki obožavalac muzike. Svog sina je još u petoj godini učio da svira na mandolini, a od sedme godine Nikolo uči i sviranje na violini. Počinje da uzima časove i kod raznih violinista, prvo u Đenovi, a onda i u Parmi, ali zahvaljujući svom neverovatnom talentu, vrlo brzo prevazilazi svoje učitelje.

Oko 1800. godine, sa samo 18 godina, Paganini kreće na koncertnu turneju po celoj Italiji. Njegovi koncerti bili su potpuno neuobičajeni za to vreme. Na violini je izvodio prave vratolomije, nešto što publika do tada još nije videla. Između ostalog, svirao je pizzicato i levom i desnom rukom, a često je izvodio i celu kompoziciju na samo jednoj žici.

Njegova evropska slava počinje od 1813. godine, kada je održao jedan od svojih neverovatnih koncerata u čuvenoj La Scali u Milanu. Od tada njegovi nastupi postaju pravi mondenski događaji na kojima se okuplja tadašnja elita. Iako je cena karte bivala svaki put sve veća, koncertne dvorane su svaki put bile pune.

Zbog svojih neverovatnih tehničkih i muzičkih sposobnosti, verovalo se čak da je Paganini bio u dosluhu sa samom đavolom. Njegova pojava išla je u prilog tim glasinama – bio je veoma mršav, bledog i oštrog lica, raščupane kose.. Bez obzira na sve to, uživao je veliki ugled i poštovanje, a žene su ga svakodnevno opsedale.

Paganini je svirao na violini čuvenog Đuzepea Gvarnerija, koju mu je poklonio jedan bogati obožavalac. Ovu violinu Nikolo je nazvao „Top“ („Il Cannone“), zbog njenog snažnog i eksplozivnog zvuka. Zanimljivo je da su sve žice na toj violini bile postavljene na istoj visini, za razliku od uobičajene postavke žica. Verovatno je i to bio jedan od razloga što je Paganini mogao da svira istovremeno na tri ili čak sve četiri žice. Svoju violinu zavetovao je Đenovi, svom rodnom gradu, gde se može videti i danas.

Kao kompozitor, Paganini je bio inspiracija mnogim kompozitorima. Njegov finaleDrugog violinskog koncerta Franc List je preradio za klavir – čuvena „La Campanella“. Johanes Brams i Sergej Rahmanjinov (između ostalih) napisali su varijacije na Paganinijev 24-ti Kapris u a-mollu. Paganini je veoma ljubomorno čuvao svoje kompozicije. Na probama sa orkestrom nikada nije svirao celu deonicu violine, a na koncertima je svoja dela uglavnom izvodio napamet.

Još 1820. godine, usled konstantnog koncertiranja i putovanja, kod Paganinija su se pojavili prvi znaci iscrpljenosti. Njegovo zdravlje bilo je dodatno pogoršano trovanjem živom, koja se u to vreme koristila za lečenje sifilisa. Čak je polako počeo i da gubi vid. Međutim, sedam godina kasnije, uspeva da se ponovo vrati na scenu. Posle još jedne serije iscrpljujućih koncerata (održao ih je više od 150!), sve bolesniji, Paganini se vraća u svoju vilu u Parmi, gde nastavlja da drži lokalne koncerte. Svoj poslednji koncert održao je u Torinu 16. juna 1837. godine.

Poslednje godine svog života Paganini provodi u Parizu i Nici sa svojim sinom. Umro je na današnji dan, 27. maja 1840. godine, od tuberkuloze grla