Mike Oldfield

Pravim imenom Michael Gordon Oldfield (r. 15.5.1953., Reading, Berkshire, Engleska), Mike Oldfield britanski je multiinstrumentalist, kompozitor, tekstopisac i producent.
Oldfildova karijera počela je veoma rano, kada je kao dečak svirao gitaru u lokalnim folk klubovima. Tada je već imao dva petnaestominutna instrumentalna komada u kojima je „prošao kroz sve muzičke pravce“, koji su bili preteča njegovih prepoznatljivih kompozicija iz 1970ih. U ranim tinejdžerskim godinama priključuje se bit grupi koja je svirala muziku nalik onoj grupe The Shadows. Oldfild je oduvek naglašavao da je Henk Marvin na njega imao najveći uticaj. Godine 1967. sa sestrom Sali osniva folk duo The Sallyangie. Sledeće godine izdaju album Children of the Sun, ali se ujesen iste godine bend raspao zbog kreativnih nesuglasica. Nakon toga, sa bratom Terijem osniva bend Barefoot koji ga vraća rok muzici.
Godine 1970. se priključuje bendu bivšeg pevača grupe Soft Machine Kevinu Ersu u kojem svira bas. U bendu je bio i klavijaturista i kompozitor Dejvid Bedford koji je ohrabrivao Oldfilda u pravljenju rane verzije albuma Tubular Bells. Bedford je kasnije ugovorio i organizovao orkestarsku verziju tog albuma. Oldfild je sa Ersom snimio dva albuma — Whatevershebringswesing i Shooting At The Moon. Oba albuma sadržala su rane verzije onoga što će postati njegov muzički zaštitni znak.
Nakon što je snimio demo verziju albuma Tubular Bells, Oldfild je pokušao da nekoga iz muzičke industrije ubedi da prihvati projekat, ali mu je svuda rečeno kako projekat nije komercijalan. Ipak, 1972. upoznaje mladog Ričarda Bransona koji je osnivao sopstvenu izdavačku kuću, Virgin Records, i nakon što je toncima Tomu Njumanu i Sajmonu Hejvortu pustio demo, počeo je da snima verziju albuma iz 1973.om svoje više od četiri desetljeća duge karijere prolazeći kroz razne glazbene faze - od progresivnog rocka, folka i world glazbe preko mainstream pop-rocka pa sve do elektronike, new agea i klasike, postao je jedna od najistaknutijih te najuspješnijih ličnosti moderne britanske glazbene scene svih vremena.
Svojom kompleksnom osobnošću, iznimnim talentom te neiscrpnom energijom i upornošću do sada je između ostaloga sveukupno uspio objaviti 24 studijska i nekoliko kompilacijskih albuma od kojih je prvi - "Tubular Bells" iz 1973. godine ostvario status klasika.

Prodao je nekoliko desetaka milijuna albuma diljem svijeta.

(Osim Hornchurch Grammar School tijekom svoje mladosti također je pohađao Highlands Junior School u Tilehurstu, zatim St Edward's Preparatory School te Presentation College u Readingu.)

      Nije tako jednostavno klasifikovati Mike Oldfield-a u bilo koju posebnu muzičku kategoriju; malo je previše ''rokerski'' nastrojen da bi se svrstao u čistu elektronsku muziku, a u isto vreme i previše '' ambijentalan'' za jednog rokera. Ipak, većina obožavalaca elektronske muzike smatra Oldfield-a za jednog od svojih gurua – naročito dok su slušali elektronsku muziku u svojim najranijim danima.

  Ono sto je najznačajnije kada je Oldfield u pitanju jeste njegov eklektički pristup: nema nijednog određenog muzičkog pravca kojem je pokušao da se prikloni, a sa druge strane, oduvek je imao potrebu da stvara dovoljno komercijalnu muziku. Ovo nikako ne znači da njegovi albumi nisu ni na koji način posebni, naprotiv. Mike-ovi muzički zapisi uvek su bili obojeni poznatim zvukom njegove gitare i naravno, cevastim zvonima. Upravo je ''Cevasta zvona'' naslov Oldfield-ovog prvenca iz 1973. Kao i drugi autori, i on je tokom svoje karijere prolazio kroz razne faze. Sa današnje tačke gledišta, možemo jasno da sagledamo dve faze. Prva je čisto instrumentalna, sa minimalnim uticajem roka i jasno izraženim doživljajem mirnog i sentimentalnog muzičkog prostora. Druga faza je prožeta kraćim formama i radio hitovima, koji su mu i doneli najveću popularnost. Naslovi kao što su “Moonlight Shadow”, “Shadow On The Wall” ili “To France” doveli su Mike Oldfield-a do muzičkih visina. Sa druge strane, albumi “Ommadawn”, “Incantations”, eksperimentalni “Amarok”, kasnije “The Songs Of The Distant Earth” i čuveni “Tubular Bells 1-2-3” prikazuju Mike-ov osobeni muzički svet. To je svet harmonije, opuštajuće i povremeno dramatične atmosfere, prožete jakim uticajem optimističkih pogleda na život. U poređenju sa drugim autorima elektronske muzike, Oldfield možda ima i najveći broj hitova i kompilacija tipa “Best Of” i oni pokrivaju celokupno njegovo stvaralaštvo, prikazujući na koliko različitih nivoa on može da radi. To su jazz, ethno, rock... Za Hi-Fi zaljubljenike, Mike-ovi albumi su vremenom postali primer najbolje moguće muzičke produkcije današnjice. Kada su u pitanju njegovi nastupi uživo, pomenimo događaje poput Knebworth Festival-a osamdesetih godina, zatim promocije njegovih ''Cevastih zvona'', pa sve do novog Millenium Concert-a u Berlinu, koji je svakako bio fenomenalan muzički događaj.