NEW AGE MUZIKA

New age glazba jest suvremena mahom instrumentalna glazba rođena iz estetike koja je zagovarala unutarnju harmoniju i meditaciju.
Karakteriše  je: - ritmička nenametljivost
- instrumentalna perfekcija
- sofisticirana – često prenaglašena – produkcija
- slojeviti aranžmani (komorni jazz)
NEW AGE = NOVO DOBA
New age glazba što je stvaraju ti glazbenici uglavnom je mirna i podobna za meditaciju.
Najčešći su instrumenti sekvencer i sintetizator, a koriste se i jednostavna akustična glazbala.

Termin ˝New Age˝ bio je jasna veza sa spiritualnim raspoloženjem koje je prevladavalo hippie-generacijom. Kako su odrastali, bivši hipiji postali su sve zainteresiraniji za istočnjačke metode meditacije i opuštanja. Oni su postali bitan dio njihovog načina života, i ubrzo stvorili tržište i za književnost i za umjetnosti.Smatram da New Age glazba gradi mostove između svijesti i podsvijesti koja se događa u melodičnim zvukovima, ali i u ritmičkim i meditativnim frazama.

YANNI -TRIBUTE



Ovaj album varira od New Age, preko istočne folk i jazz do klasične glazbe. Nakon uobičajenih Yannijevih klavirskih i sintisajzerskih melodija, napravio je nešto što me doslovno oborilo s nogu. Savršene glazbene improvizacije od adrenalinskih do vrlo emocionalnih dijelova pjesama, te veliki broj instrumenata čine ovaj album.
Melodije i način izvođenja se nalaze izvan vremena i teško ih je opisati riječima, već zbilja treba to poslušati. Odlični vokali također djeluju posebno na ovaj album. Neke pjesme podsjećaju na Hare Krishna stil, samo neizmjerno puno bolje i melodioznije je sve to osmišljeno. Zvuk je potpuno organski i prirodan. Kada preslušavate album naslovi pjesama vam ne znače puno jer svaka pjesma je poseban doživljaj, a opet sve pjesme savršeno skladno funkcioniraju kao nastavak jedne na drugu.
Za razliku od Yannievog također odličnog `Live At Acropolis` koji je bio izvađanje već poznatih njegovih melodija također sa improvizacijama, ovaj album zvuči puno otvorenije i nesputanije i nije nekom svojom osnovom zakočen.

ENYA – PAINT THE SKY WITH STARS

Enya je jedna od najpopularnijih glazbenica New Age-a. Prije svega, važno je naglasiti za Enyu originalnost, oslobađanje mašte u glavi slušatelja i pružanje nam bezbrižnog putovanja po svjetovima anđela, bajka i snova. Toplina i šarenilo pjesama, te odlični aranžmani stvorili su Enyu jednom od najpopularnijih glazbenica New Age-a.
Jednostavne melodije, zvukovi nekog `prošlog izgubljenog vremena`, Enyin blagi vokal, te zanimljivi instrumentali čine ovu kompilaciju vrlo dobrom za opuštanje.
Enya je rođena u Gweedoru Irskoj, u glazbenoj obitelji. Rodno mjesto napušta 1980. godine i odlazi u bend ˝Clannad˝, gdje svira sintisajzer. 1982. godine napušta bend tvrdeći da je nezainterisirana za pop glazbu kojoj se bend sve više počeo priklanjati. Članovi tog sastava bili su njegovi braća i sestre. Nakon toga odlazi sa producentom Nicky Ryanom s kojim je snimila i neke televizijske uratke. To je rezultiralo uspješnim albumom s TV glazbom za BBC. Ubrzo zatim nastaje album ˝Watermark˝ koji je zvučao osobito i karakteristično, a prodan je u 4 milijuna primjeraka diljem svijeta. Enyin otac, Leo Brennan bio je vođa popularne irske grupe ˝ The Slieve Fox Band˝, a njezina majka bila je glazbenik amater.

VANGELIS – KRALJ NEW AGE GLAZBE

Vangelis je za New Age glazbu ono što je Elvis Presley za Rock`n`Roll.
Vangelis, pravim imenom Evangelos Odyssey Papathanassiou rođen je u Grčkoj u Valosu
1943. godine. Odmah se ispostavilo da je nekakvo čudo od djeteta tim više što je prvi koncert
održao sa šest godina. Krajem 60-ih godina Vangelis je bio u Parizu i zbog političkog
preokreta u svojoj zemlji bio je onemogućen vratiti se kući i osnovao je bend »Aphrodites
Child» sa Demis Roussosom i Lucas Siderasom , no bend se raspao 1972. godine, a njihov
jedini veliki hit bio je «Rain And Tears».
Vangelis je tada počeo raditi na filmskoj glazbi, te je počeo stvarati glazbu
upotrebljavajući sintesajzere i akustične zvukove. Jedan od prvih njegovih velikih albuma je
bio «Apocalypse Des Animaux» iz 1973. koji je po mišljenju nekih možda «prvi» New Age
album ikada. Album čine akustični instrumentali od vrlo melodioznih i emocionalnih dijelova,
sve do prilično dugih dijelova, ali dobrih instrumentala namijenjenih vjerojatno za meditaciju.
1978. godine Vangelis se vraća u Grčku i nastavlja raditi na New Age glazbi i to sa
vokalistom Jon Andersonom iz grupe «Yes». Vangelisa čini velikim prije svega što je on
svojom glazbom bio u prošlosti, u budućnosti, u svemiru, na svim kontinentima, u moru, u
raju i u paklu. Vangelis je svojom glazbom nadilazio zemaljsko upotrebljavajući gomile
stilova, tj. katkada su na albumu prevladavali sintesajzeri, katkada zborovi, katkada je sve bilo
svijetlo, katkada sve mračno.
Njegovi albumi su bili toliko različiti, primjerice imamo odličan melodiozni
«Conquest Of Paradise» i mračni nemelodiozni i toliko duboki da se u njemu utopio sam Vangelis «El Greco».Također imamo «Heaven And Hell» album iz 1975. koji sadrži sve od fenomenalnih instrumentalnih dijelova, do malih bizarnih gdje se Vangelis ne može suzdržati od manijačkog napada sintisajzerima na slušateljevo uho što bi bio primjer i sa oba dijela pjesama «Nucleogenesis».
Valja naglasiti da je Vangelis osvojio Oskara za svoj «Chariots Of Fire»
album iz 1981. godine koji sadržava svoju nezaboravnu naslovnu stvar sa odličnom
umjerenom dozom sintesajzera i nezaboravnom klavirskom melodijom.

VANGELIS

Najpoznatije pjesme:
«Theme From Blade Runner»
«To The Unknown Man»
«La Petite Fille De La Mer»
«Anctartica»
«Pulstar»
«Alpha»
«Theme From Missing»
Najpoznatiji albumi:
«Anctartica»
«Voices»
«Conquest Of Paradise»
«Direct»
«Oceanic»
«Blade Runner»

«The City»

SLAVNA PIJANISTICA KLARA ŠUMAN

 Nemačka pijanistkinja i kompozitor, Klara Šuman (Clara Josephine Wieck Schumann), bila je jedna od najistaknutijih pijanista u doba romantizma. Njena koncertna karijera trajala je čak 61 godinu. Klarin muž bio je kompozitor Robert Šuman.

Kada je imala 9 godina, na jednom od svojih nastupa Klara je upoznala Roberta Šumana, koji je tada imao 18 godina. On je bio toliko oduševljen njenim sviranjem, da je tražio odobrenje od majke da napusti studije prava i počne sa časovima klavira kod Klarinog oca. Majka mu je to odobrila, tako da se Robert preselio u dom Vikovih.
Sa 11 godina Klara je imala svoj prvi solistički koncert u Lajpcigu, za kojim su usledili koncerti i po drugim manjim i većim gradovima. Kao mlada, svirala je kompozicije koje je birao njen otac – uglavnom efektna i popularna dela. Kako je sazrevala, sve više je sama birala svoj repertoar. Svirala je dela Skarlatija, Baha, Mocarta, Betovena, Šuberta, Šopena, Mendelsona i naravno – Šumana.
Posle puno muka, Klara se, na veliku žalost svog oca, u 19 godini udala za Roberta Šumana. Iako je morala da se stara o sedmoro dece (osmo je umrlo u ranom detinjstvu), Klara je nastavila da drži koncerte i da komponuje. Vrlo brzo je postigla evropsku slavu, a zahvaljujući mnogobrojnim koncertima na kojima je izvodila i dela svog muža, Šumanove kompozicije postajale su sve popularnije.
Klara je puno komponovala u detinjstvu i ranoj mladosti. U svojoj 14-oj godini, uz Robertovu pomoć, napisala je svoj prvi klavirski koncert, koji je i izvela dve godine kasnije. Međutim, kako je odrastala, sve više je gubila samopouzdanje u sebe kao kompozitora. Prestala je da komponuje kada joj je bilo 36 godina.
Godine 1853. Klara i Robert upoznali su dvadesetogodišnjeg Johanesa Bramsa, koji ih je oboje oduševio svojim talentom. Brams je neko vreme i živeo kod njih, a vrlo često se brinuo i o deci kada je Klara bila na turneji. Klara i Brams ostali su bliski prijatelji do kraja života.
Zbog mentalne bolesti svog muža, Klara je vrlo često morala sama da se snalazi oko finansija. Novac je zarađivala koncertirajući i podučavajući. Posle Robertove smrti (1856.), na koncertima je izvodila samo njegova dela. Poslednji koncert održala je u Frankfurtu, u martu 1891. godine. Pet godina kasnije umrla je od srčanog udara – 20. maja 1896. godine.
Klarin lik nalazio se na novčanici od 100 maraka.

LUĆANO PAVAROTI

"Mislim da je život proveden u muzici prelepo proveden život i ja sam tome posvetio ceo svoj vek " piše na zvaničnom sajtu Lučana Pavarotija koji je u 71 preminuo u svojoj rodnoj Modeni.

 Lučano Pavaroti rođen je 12. oktobra 1935. godine u Modeni, u Italiji. Njegov otac bio je takođe tenor, ali je pevao u crkvenom horu i nikada nije pokušao da pravi karijeru.

Jednom ga je otac poveo da zajedno pevaju u horu. Kako su i članovi hora, a i Lučano, bili zadovoljni prvim nastupom, Pavaroti je postao stalni član hora. Majka ga je stalno podsticala da pohađa muzičke škole, videvši da ima veliki talenat. U početku, Pavaroti nije imao nameru da gradi karijeru operskog pevača, već je želeo da postane profesor matematike. Međutim, u toku narednih nekoliko godina dobio je brojne nagrade na međunarodnim takmičenjima, što ga je navelo na razmišljanje o mogućnosti rada u operi.

Svoj prvi nastup imao je 1963. godine u operi La Boheme u Rimu. Potom putuje u najveće svetske metropole i izvodi operske arije, da bi u toku narednih 25 godina dobio sve veće uloge u operama i izgradio karijeru najvećeg živog tenora na svetu. Za uloge u trima operama dobio je i Grammy nagrade.

Najveće uspehe postigao je u grupi "Tri tenora", sa Plasidom Domingom i Hose Karerasom. Ova trojka sjajnih operskih pevača imala je nastupe u svim delovima sveta, pred milionima ljudi. Njihovi koncerti počeli su devedesetih godina, a završili su se izdavanjem nekoliko kompakt-diskova.

Pavaroti je bio 35 godina oženjen Aduom Veroni, sa kojom se zabavljao još od tinejdžerskih dana. Posle veze koju je imao sa svojom sekretaricom Nikoletom Mantovani,Lučano i Adua se razvode, a Lučano se ženi sa 34 godine mlađom Nikoletom.

ANDREA BOČELI

 .22. septembra 1958. godine, u malom mestu Lajatiko, nedaleko od Pize, rođen je poznati italijanski tenor, Andrea Bočeli (Andrea Bocelli). Još kao mali pokazivao je veliku ljubav i interesovanje prema muzici. Već sa 6 godina počeo je da uči da svira klavir, a ubrzo zatim i flautu, saksofon, trubu, trombon, harfu, gitaru i bubnjeve. Takođe je voleo i da peva.

Na žalost, Andrea je još od rođenja imao problema sa vidom, a posle više lekarskih pregleda, utvrđeno je da pati od glaukoma. U svojoj 12-toj godini, posle nesreće na fudbalskom terenu, potpuno je izgubio vid. Njegova majka govorila je da mu je samo muzika donosila utehu.

Sa samo 14 godina (1972.) Andrea je pobedio na svom prvom pevačkom takmičenju, „Margherita d`Oro“ u Viaređu, kompozicijom „O sole mio“. Po završetku Srednje škole (1980), studirao je pravo na Univerzitetu u Pizi. Kako bi zaradio novac, nastupao je u barovima, gde je pevao aktuelne hitove. Tamo je i upoznao svoju buduću ženu, Enriku, sa kojom se venčao 1992. godine. Njihova dva sina rođena su 1995. (Amos) i 1997. (Mateo) godine.

Bočelijeva pevačka karijera počela je 1992. godine, kada se javio na audiciju koju je organizovao u to vreme vrlo popularan italijanski rok pevač Cukero. Njemu je bio potreban tenor koji bi otpevao sa njim demo snimak kompozicije Miserere, koju je Cukero planirao da snimi sa Pavarotijem. Kada je Pavaroti čuo Bočelija, bio je toliko oduševljen, da je rekao Cukeru da bi kompoziciju možda ipak trebalo da otpeva sa Bočelijem. Cukero je ipak ubedio Pavarotija da pevaju zajedno, a zahvaljujući toj audiciji Bočelijeva karijera krenula je uzlaznim putem.

Posle evropske turneje sa Cukerom, potpisao je ugovor sa jednom od najvećih italijanskih kompanija „Sugar Records“, a nastupio je prvi put i na italijanskom muzičkom festivalu „San Remo“ 1993. godine.

Već sledeće godine počinje i njegova operska karijera – septembra 1994. godine debitovao je u Verdijevoj operi „Magbet“, u Teatru Verdi u Pizi. Na Božić 1994. pevao je i himnu „Adeste Fideles“ u bazilici Sv. Petra u Rimu, pred Papom Jovanom Pavlom II.

U novembru 1995. godine nastupao je u Belgiji i Holandiji na godišnjim koncertima nazvanim „Night of the Proms“ (serija koncerata na kojima se izvodi pop muzika i popularna klasična muzika). Na ovim koncertima Bočeli je pevao i pesmu kojom se predstavio na San Remu iste godine – Con te partirò . Zahvaljujući ovim koncertima, ova kompozicija postala je najprodavaniji singl svih vremena u Belgiji i Bočelijev „zaštitni znak“. Ubrzo zatim, Sara Brajtman, engleska solo pevačica (sopran), predložila je Bočeliju da snime zajedno Con te partirò. Pošto je Bočeli pristao, kompozicija je prerađena u duet, naziv je promenjen u „Time to say goodbye“, a snimljena je uz pratnju Londonskog simfonijskog orkestra. Ovaj duet bio je čitavih 14 nedelja u vrhu nemačke top liste singlova.

Zahvaljujući svom prvom internacionalnom albumu „Romanza“ (1997), Bočelijevo ime postalo je poznato širom sveta. Iste godine pojavio se u Hamburgu (Nemačka) zajedno sa Sarom Brajtman, kako bi primili muzičku nagradu ECHO za najbolji singl godine.

Svoju prvu glavnu ulogu u operi Bočeli je pevao 1998. godine, kada je igraoRodolfa u Pučinijevoj operi „Boemi“, od 18. do 25. februara. Već sledeće godine debitovao je kao operski pevač i u Americi – od 7. oktobra do 19. novembra 1999. nastupao je u operi „Verter“ Žila Masnea u Operskoj kući u Detroitu. Publika ga je pozdravljala burnim aplauzima, ali nije dobio dobre kritike od novinara.

Njegov album, „Sacred Arias“ (1999), koji sadrži isključivo crkvenu muziku, već dve nedelje posle objavljivanja dospeo je na prvo mesto američke liste „Clasic Billboard charts“. Bočeli je tada postao prvi pevač koji je u isto vreme zauzeo prva tri mesta na listi: na drugom mestu bio je njegov album „Aria: The Opera Album“(1998), a na trećem „Viaggio Italiano“ (1995).

Godine 1998. američki magazin „People“ proglasio je Bočelija za jednog od 50 najlepših ljudi sveta. Krajem novembra 1999. godine u Italiji je objavljen i njegovautobiografski roman „La musica del silenzio“.

Interesantno je da je u decembru 1999. Bočeli održao čak 24 koncerta (za samo 30 dana!). Neki od tih koncerata održani su u Barseloni, Strazburu, Lisabonu, Zagrebu, Budimpešti i Mesini sa dirigentom Lorinom Mazelom. Poslednji koncert te godine održao je u Njujorku, 31. decembra, za doček Novog milenijuma, pred 8 hiljada ljudi.

Novembra 2000. godine na manifestaciji Italian Music Awards dodeljeno mu je specijalno priznanje od strane Federacije Italijanske muzike - „Ambassador of Italian music in the world“.

Dirigent Lorin Mazel predstavio je 14. oktobra 2002. godine Bočelijev novi album„Sentimento“, koji je već sledeće godine dobio nagradu za najprodavaniji album klasične muzike, kao i nagradu za album godine. Na žalost, iste godine Bočelijevi se razvode. Andrea sada živi sa verenicom Veronikom Berti, ali zbog svojih katoličkih uverenja ne planira drugi brak.

Zahvaljujući Bočeliju, u gradu Lajatico (njegovom rodnom gradu) je 2006. godine izgrađen teatar na otvorenom – „Teatro del silenzio“. Interesantno je da je ovaj Teatar otvoren samo jedno veče u godini i to u julu – ostatak godine je tih (kako mu i ime kaže ;) ). Bočeli je u ovom Teatru nastupio 4 puta do sada: 27. jula 2006. (na otvaranju), 5. jula 2007., 20. jula 2008. i 18. jula 2009. godine.

Još jedna zanimljivost: u čast Bočeliju, deo plaže u italijanskom gradu Jesolo, na obali Jadranskog mora, od 11. avgusta 2003. nosi njegovo ime. :)

RAHMANJINOV

Osim što je bio jedan od najvećih pijanista XX veka, Sergej Rahmanjinov bio je i odličan kompozitor i dirigent. Najveći broj kompozicija napisao je, naravno, za klavir.

Interesantno je da je Rahmanjinov imao neverovatno velike šake i dugačke prste – jednom rukom mogao je da obuhvati čak 13 intervala na klavijaturi (raspon od nekih 30 centimetara)! To je sigurno jedan od razloga zašto je teško svirati njegove kompozicije..

LUIĐI BOKERINI

Jedan od najznačajnijih italijanskih predstavnika Bečke klasične škole bio je italijanski kompozitor i violončelista Luiđi Bokerini (Luigi Boccherini). Rođen19. februara 1743. godine, u gradu Luka u Italiji, u porodici muzičara. Njegov otac, profesionalni muzičar, svirao je violončelo i kontrabas. Zahvaljujući ocu, mali Luiđi počeo je da svira violončelo sa 5 godina. Kada je napunio 9 godina, nastavio je učenje kod muzičkog direktora katedrale San Martino. Napredovao je toliko brzo da je već sa 13 godina nadmašio svog učitelja. Tada je imao i svoj prvi javni nastup, koji je bio izuzetno uspešan. Vrlo brzo postao je poznat kao virtuozni čelista.

Njegov sledeći učitelj bio je G. B. Costanzi, muzički direktor Bazilike Sv. Petra u Rimu. Luiđi je u Rimu proveo godinu dana, a onda je, zajedno sa ocem otišao u Beč, gde su neko vreme svirali u orkestru Dvorskog pozorišta (Burgtheater).

Svoje prve kompozicije objavio je u 17-toj godini (1760.).

Sa 22 godine (1765.) odlazi sa ocem u Milano, koji je u to vreme bio stecište talentovanih muzičara. Tu nastaje njegov prvi gudački kvartet.

Na žalost, iste godine počinju i njegovi problemi sa zdravljem, koji će ga pratiti celog života, a već sledeće godine (1766.) njegov otac umire.

Godine 1767. započinje izuzetno uspešnu koncertnu turneju po Italiji i Francuskoj sa violinistom Filipom Manfredijem (Filippo Manfredi). Ova turneja završava se 1769., kada Bokerini dobija posao kompozitora i izvođača u službi Don Luisa (Don Luis Antonio Jaime de Borbón y Farnesio), na Španskom dvoru. Sve do Luisove smrti, Bokerini je komponovao i izvodio kamernu muziku na dvoru, i to u glavnom gudačke kvintete.

Pre Bokerinija, gudački kvintet činile su 2 violine, 2 viole i violončelo. On je taj sastav promenio u 2 violine, violu i 2 čela. Njegovi kvinteti su vrlo često zvučali kao koncerti za violončelo u pratnji gudačkog kvarteta. To je delimično bilo i zbog toga što je Bokerini vrlo često na violončelu izvodio kompozicije koje su u originalu bile napisane za violinu. Pošto su kompozicije za violinu pisane u višem registru nego kompozicije za violončelo, to je značilo da je on morao ta dela da prilagodi svom instrumentu. Zbog ove veštine bio je veoma cenjen kod svojih kolega, a usavršio ju je zahvaljujući tome što je , kad god bi se neki violinista razboleo, on svirao njegovu deonicu.

Pošto je sada imao stalno zaposlenje, Bokerini je rešio da se oženi, što je i uradio 1771. godine. Na žalost, 14 godina kasnije, njegova žena je umrla. Iste godine (1785.), umro je i njegov poslodavac, Don Luis, što je značilo da je Bokerini ostao bez posla. Tada se obratio kralju Karlu sa molbom da ga primi u službu kao muzičara. Kralj mu je odobrio penziju i dodelio mu neke sitne poslove.

Bokerinijeva sreća se na kratko preokrenula 1786. godine, kada ga je princ Fridrih Vilhelm (Friedrich Wilhelm II), kasnije kralj Prusije, proglasio svojim„Kompozitorom kamerne muzike“. Princ se amaterski bavio sviranjem violončela i flaute i bio je veliki poštovalac i pokrovitelj umetnosti. Iako je Bokerini za njega napisao puno kompozicija, nikada nije bio na Pruskom dvoru – ostao je u Španiji, odakle je svoje kompozicije slao kralju.

Godine 1787. Bokerini se ponovo oženio.

Sa izdavačem i kompozitorom Ignacom Plejelom (Ignaz Pleyel) Bokerini je počeo da sarađuje 1796. godine. Međutim, bila je to loša saradnja, jer mu Plejel nije prijavljivao celokupnu zaradu.

Posle smrti Fridriha Filhelma (1797), Bokerini je uspeo da dobije pokroviteljstvo Napoeleonovog brata, Lusijena Bonapartea (Lucien Bonaparte), koji je tada bio u Madridu kao ambasador Francuske. Ova saradnja trajala je sve do kompozitorove smrti.

Sreća je ponovo napustila Luiđija – njegove dve ćerke umrle su od epidemije, jedna za drugom, 1802. godine, a dve godine kasnije i njegova druga žena i treća ćerka su umrle.

Iako je nastavio da komponuje i posle ove tragedije, bilo je jasno da nije imao veliku volju za životom. Umro je 28. maja 1805. godine u Madridu, a 1927. njegovo telo je prenešeno u Luku, njegov rodni grad.

Nadživela su ga dva sina. Veruje se da njegovi potomci i danas žive u Španiji.

Bokerini je za sobom ostavio veliki opus: 91 gudački kvartet (Hajdn je napisao 83),preko 130 kvinteta za razne kombinacije gudačkih instrumenata, 30 simfonija, 12koncerata za violončelo (od kojih je najpoznatiji Koncert u B-duru, G482), sonate za različite instrumente (najmanje 19 za violončelo) i puno drugih kompozicija za kamerne sastave.

Veliki deo svoje kamerne muzike Bokerini je komponovao po uzoru na Hajdna, koga je veoma cenio i koji je na njegov rad imao veliki uticaj. Zbog toga su ga savremenici prozvali „Hajdnovom ženom“. ;) Međutim, Bokerinijeva i Hajdnova dela razlikuju se, između ostalog, i po tome što se u svojim kompozicijama Bokerini uvek trudio da violončelu dodeli značajniju ulogu, dok je kod Hajdna deonica violončela bila više u funkciji pratnje.

Njegovo najpoznatije delo je svakako Menuet iz Gudačkog kvarteta u E-duru, op.11, br.5 (G 275).

Osim instrumentalne muzike, Bokerini je pisao i vokalna dela – jednu operu („La clementina“, tzv. zarzuela), dva oratorijuma i Stabat mater.

Bokerinijevo delo „Musica notturna delle strade di Madrid„, iz Gudačkog kvarteta u C-duru (op. 30, br.6, G324), korišćeno je u filmovima The Ladykillers i Master and Commander: The Far Side of the World.

Katalog njegovih kompozicija napravio je francuski muzikolog Iv Žerar (Yves Gérard, rođen 1932.), pa se zato pojavljuje slovo ‘G’ u oznaci dela. Ovaj katalog objavljen je u Londonu 1969. godine.

Za popularizaciju njegovih gudačkih kvinteta zaslužni su članovi „Bokerini kvinteta“ (Boccherini Quintet). Oni su, naime, otkrili celu zbirku prve edicije Bokerinijevih kvinteta u Parizu i od tada ih neprestano izvode na koncertima širom sveta.

ALBINONIJEV ADAGIO?

Venecijanski barokni kompozitor Tomaso Albinoni (Tomaso Giovanni Albinoni) rođen je na današnji dan – o8. juna 1671. godine, Iako je u svoje vreme bio poznat po svojim operama, danas su ipak poznatija njegova instrumentalna dela.

Rođen je u porodici bogatog trgovca, a učio je violinu i pevanje. O njegovom životu se, zapravo, vrlo malo zna, što je čudno, uzevši u obzir da je u svoje vreme bio veoma poznat kompozitor, a vreme u kome je živeo je uglavnom dobro dokumentovano. Interesantno je da, za razliku od većine kompozitora njegovog vremena, Albinoni izgleda nikada nije bio pod patronatom crkve ili dvora, već je radio kao samostalni kompozitor, što mu je davalo veću slobodu u komponovanju.

Svoj Opus 1 Albinoni je 1694. godine posvetio Kardinalu Pjetru Otoboniju, koji je bio zaštitnik mnogih drugih kompozitora, među kojima je i Arkanđelo Koreli. Pretpostavlja se da je 1700. godine Albinoni radio kao violinista u službi Šarla IV, Vojvode od Mantove, kome je posvetio zbirku instrumentalnih kompozicija sa oznakom Opus 2. Njegov Opus 3 sastoji se iz popularnih svita, koje je posvetioKozimu III od Medičija, Velikom Vojvodi Toskane.

Albinoni se oženio 1705. godine, a ubrzo zatim postao je poznat i cenjen kao operski kompozitor u mnogim gradovima širom Italije, uključujući i Veneciju, Đenovu, Bolonju, Mantovu i Napulj. Napisao je oko 50 opera, od kojih je 28 izvedeno u Veneciji u periodu između 1723. i 1740. godine. Osim opera, pisao je i instrumentalne kompozicije, i to do 1705. godine uglavnom trio sonate i violinske koncerte, a između 1705. i 1719. godine pisao je solo sonate i koncerte za obou.

Oko 1740. godine u Francuskoj je objavljena zbirka Albinonijevih sonata, koja je označena kao posthumni opus, jer se pretpostavljalo da je Albinoni već umro! Međutim, ispostavilo se da je on tada još uvek bio živ, ali je živeo u Veneciji, povučen i daleko od javnosti. Prema podacima iz parohije San Barnaba, Albinoni je umro 1751. godine, od dijabetesa.

Njegova instrumentalna dela privukla su pažnju i Johana Sebastijana Baha, koji je napisao najmanje dve fuge na Albinonijeve teme, a deonice basa iz Albinonijevih kompozicija često je koristio u harmonskim zadacima, koje je pisao za svoje učenike.

Za vreme Drugog svetskog rata uništena je Državna biblioteka u Drezdenu, u kojoj su bila čuvana, između ostalog, i Albinonijeva dela. Veliki deo tih kompozicija je izgubljen, zbog čega se malo zna o njegovom radu posle 1725. godine. Čuvenu kompoziciju „Albinoni Adagio in G minor“ napisao je zapravo Remo Điazoto(Remo Giazotto) 1958. godine, navodno prema fragmentima iz sporog stava Trio sonate Albinonija, koje mu je poslala Državna biblioteka iz Drezdena. Ova kompozicija je postala toliko popularna da se može čuti u verzijama za različite instrumente, kao i na filmu, raznim televizijskim emisijama i reklamama.